Gedichtje

Er werd laatst aangeklopt door een kind die al van alles vroeg aan z’n moeder over mijn bus. Even daarvoor stond ie in een plas water te stampen. Dit alles gebeurde tot groot ongenoegen van mama. Dat bracht mij op het volgende gedichtje:

Onbevangen.

Zo onbevangen zijn als een kind. Een kind dat speelt met de wind, springt in een plas water en nog geen zorgen heeft over later.

Dat stadium is zo fijn om zelf weer eens in te zijn. Volwassenheid maakt blind, je ziet het leven anders dan de ogen van een kind.

Dus maak jezelf eens blij, spring in die plas water en schommel je vrij. Zo onbevangen als een kind zonder enig gevoel van tegenwind.