Bij het thema zwemmen denk ik altijd meteen aan mijn opa. Die zei altijd: zwemmen... daar word je zo nat van. Die beste man had altijd wel een geintje klaar staan of een reactie die je toch even in het moment bracht en waarover je soms moest nadenken. 

Het is rustig in mijn hoofd met de inspiratie om te schrijven. Komt het door de nieuwe locatie? 

Nee nee, geen pech. Een bewust uitgestelde motorische start. Benieuwd wat er aan de hand is, lees dan snel verder...

Elk jaar.

Midwinter hebben we vandaag, het begin van de terugkeer van het licht. De dagen gaan weer langer worden. Van de week in Zutphen zag ik iemand blazen op zijn midwinterhoorn wat mij er weer aan deed herinneren. 

Er werd laatst aangeklopt door een kind die al van alles vroeg aan z’n moeder over mijn bus. Even daarvoor stond ie in een plas water te stampen. Dit alles gebeurde tot groot ongenoegen van mama. Dat bracht mij op het volgende gedichtje:

Ik ben weer terug van een kleine uitstap naar het noord/oosten van Nederland. 

Water de rest komt later. 

Hervinden, iets terugvinden of opmerken wat even verloren en vergeten was. 

Als ik naar buiten kijk deze dagen dan zie ik soms bijna niks meer. Er moet eerst gepoetst worden, niet van vuiligheid, nee hoho maar door condens.

Wanneer heb je de schaapjes op het droge? Wil je dit wel? Als het zover is, blijft het dan altijd zo?