Iets aannemen. Het accepteren van iets, wat aanpakken of het veronderstellen/denken dat iets zo (juist) is. Ik wil het met jullie hebben over dit laatste.
Soms ongemerkt en soms bewust maar we nemen allemaal wel eens iets aan. Meestal heb je het pas door dat je iets aangenomen hebt als blijkt dat het 'iets' wat je hebt aangenomen niet juist is. Soms heb ik het idee dat we hier met zijn allen wel wat meer op mogen letten. Van antwoorden op vragen die je krijgt tot het invullen van hoe een ander denkt of zich voelt. We nemen dus van alles aan. Maar is dit wel juist of trekken we een te snelle conclusie, bevragen we een antwoord of mens niet meer of willen we het niet meer echt weten.
Heeft je gesprekspartner wel (eens eerder) vermeld hoe diegene denkt over dat onderwerp of vul jij het nu zelf in? Is dat wat die buurman je verteld wel juist? Is het antwoord op je ingevulde vraag online wel het complete verhaal? Iets aannemen voor waar/wat het is zonder verdere gedachte of bevraging is natuurlijk de makkelijkste weg. Het uitzoeken of iets echt klopt, het leren van een nieuwe vaardigheid kost nu eenmaal gewoon tijd.
Tekst gaat verder onder de foto
En ja, tegenwoordig in de wereld waarin alles makkelijker, sneller en met zo min mogelijk moeite geregeld moet zijn is het aannemen dat iets zo is wel heel voor de hand liggend. Denk maar eens aan het simpel opzoeken van iets online. Dit is nog wat versneld door de AI app's die alles binnen een enkele seconden voor je uitgezocht hebben. Ja, er zitten (nog?) fouten in die apps maar zijn we wel kritisch genoeg om dit te zien? Of nemen we het ook maar gewoon aan voor waar en willen we het niet zien?
We gaan even terug naar 'vroegere tijden', een tijd waar je zelf nog wat moest uitzoeken. Toen moesten we nog contact leggen met anderen om iets te weten te komen. Om iets nieuws te leren moest je bij mensen zijn die iets wisten en ervaring hadden in een richting waar jij zelf (nog) geen ervaring in had. Van soms al dan niet eenvoudige vragen die je kon stellen aan een buurtgenoot met ervaring in je vraag-richting tot diepere en complexere vragen waar je echt iemand voor moest zoeken die bepaalde kennis had opgedaan. Kortom je moest op onderzoek uit. Ik geloof dat door de moeite die je hierin stopt de antwoorden ook langer of helemaal bij je blijven. Denk maar even na, wat heb jij voor het laatst opgezocht online/via AI? Weet je überhaupt je vraag nog wel, laat staan het antwoord? Het is trouwens niet zo dat ik het zelf niet gebruik of afkeur, ik zie er wel een handigheid of mogelijkheden in maar dan met mate en er bewust mee bezig zijn. Klopt het antwoord, gebruik ik het niet teveel en kan ik deze vraag zelf niet oplossen zonder internet enz.
Zo heeft de molenaar van de molen op de foto het vak nog in de praktijk geleerd, door herhaling en het doorgeven van kennis is zo'n molen uit de 19e eeuw nog steeds 'in bedrijf'. Sommige dingen moet je nu eenmaal leren van een leermeester en (grotendeels) in de praktijk. De molen bedienen lukt je waarschijnlijk niet door alleen online zelf wat uit te zoeken. Nou, ik denk dat ik deze zin tegenwoordig met AI al niet meer zo stellig durf te schrijven.
Of vul ik hiermee zelf iets in? Tja, zo lang we er soms eens bewust bij stil staan of we zelf iets invullen, bedenken, uitzoeken en/of het antwoord vormen zijn we al een heel eind.
Maak jouw eigen website met JouwWeb